12 maart maart 12, 2007

hyvää ilta!

het is weer al een tijdje geleden dat ik mijn dagboekje nog eens raadpleeg. ik begin het hier stilaan te verwaarlozen. misschien schrijf ik minder en minder omdat ik de dingen die mij overkomen als van zelf sprekend begin te aanschouwen.

ik begin hier stilaan mijn second life op te bouwen. Spijtige zaak is dat wanneer het af zal zijn ik het onmiddellijk zal moeten verlaten om terug te keren naar de realiteit. Ik weet nu al dat het niet fijn zal zijn om mijn second life te verlaten. Maar toch moet ik toegeven dat ik op sommige momenten echt kan genieten aan de gedachten aan thuis.

Zoals in de rest van Europa heeft ook in Finland de lente een snelle intrede gemaakt. voor mij is dit nu wel eerder een goede als een slechte zaak. Na lapland heb ik nu wel eventjes genoeg sneeuw en koude mee gemaakt. Gisteren was het schitterend weer. een graag of 5. in de namiddag een jogke en aansluitend zwemmetje gedaan. Op het moment zelf was het genieten maar daarna voelde ik dat mijn lichaam na een hele week fysieke inspanning nog niet klaar was voor de tippische zwembeweging. Dit maakt dat ik vandaag stijver ben dan ooit te voren.

De natuur begint hier ook helemaal te veranderen en te herleven. ondanks het gras hier een maand lang de sneeuw heeft moet dragen, ziet het er fris en groen uit. Als ik heel stil ben hoor ik het zelf zachtjes roepen ‘laurien, laurien, huppel huppel’. wat ook mooi is, zijn de rode berken langs de weg die hun kopje opsteken en de eekhoorntjes die met hele families op de stoep wandelen. soms kijk ik naar buiten en zie ik eentje op mijn vensterbank zitten. Ik vraag die lieve diertjes dan even binnen en geef hun wat kruimeltjes van mijn zelf gebakken brood. ik heb wel gezegd aan een van die lieve diertjes dat ik er mee zal stoppen want de laatste keer hadden ze al hun vrienden mee gebracht. ik had ze binnen gevraagd op het zelfde moment dat Jitka binnenkwam en mijn lieve vriendjes verschoten nogal van Jitka waardoor ze op haar sprongen en haar vel van haar lijf scheurde en haar haren van haar hoofd. ik heb hun dan vriendelijk gevraagd om nooit meer terug te komen want ons Jitka die wil niet kwijt.
vanavond kwam ik thuis van een lange stage dag en werd ik verwelkomt door de geur van verse pizza en een zeemzoet stemmetje dat me uitnodigde om mee te eten.

Ook het water begint te ontvriezen. Het zal niet meer lang duren dat ik mijn vislijn kan bovenhalen. Hopelijk kan ik nog wat vissen en heb ik het na die maand van vriestemperaturen niet verleerd. Hopelijk hebben de vissen deze strenge wintermaand overleeft zodat er wat te vissen valt. Ik heb hier nog niet veel vis gegeten dus een visje nu en dan is altijd welkom.

Zaterdag was het al een even schitterende dag. met Elodie en Marie naar ‘t stad getrokken om een beetje te gaan cruisen. om de 5 meter kwamen we andere straatmuzikanten tegen, fantastisch! we waren precies de drie gelukkigste mensen op aarde. hier en daar zat er daar ne clochard op een bankske met zijn t-shirt tot over zijn tities opgerold, hillarisch zicht.

Vandaag na mijn vakantie ook terug een stage dag achter de rug. ik begin daar in Masku wel de kneepjes van het vak te kennen. ze schakelen ons naar het einde toe nu ook al in voor meerdere interviews.  da maakt het allemaal wat plezanter om de clienten echt te leren kennen. Toch mis ik toch die Client-therapeut verhouding omdat ik hier niet de skills heb om een client volledig te begrijpen. ‘t zijn nog altijd de therapeuten die de belangrijke beslissingen nemen. niet tegenstaande dat ik hier al veel geleerd heb.

Gisterenavond zijn Anke en ik uitgenodigd door Markus, de Fin, om te gaan eten bij Max, de spanishlookinggermanspeekingitalian. andere genodigden waren 2 plezante Duitsers, een wakko nepalees, een knap spanjaardje, ne groggy fin en en 2 duitse meisjes die we ook al ontmoet hadden in lapland. ‘t was daar best wel een gezellige avond!

Nu staat er voor mij een aflevering van Desperate houswifes te wachten, daarna dodoke om dan morgen fris uit de veren te springen

slaapwel pre-carnavalisten